ವಿಜಾತೀಯ ವ್ಯಂಜನಗಳು ’ಕ’ ದಿಂದ ’ಮ’ ವರೆಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರ ಮಾಡಿ ಹೇೞುವುದು ತೆನ್ನುಡಿಗರಿಗೆ ಕಷ್ಟ.

ನಾನು ನೀಡಿದ ಬಳಕೆಗಳನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವುದು. ಇವುಗಳು ತೆನ್ನುಡಿಗರಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ.

ಕ, ಗ ವರ್ಗ- ಮಾಡುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ, ಪಿಚ್ಕಾರಿ, ಕಟ್ಕೋ, ಮಟ್ಕು, ಸುತ್ಕಟ್ಟು, ಉಬ್ಗ, ಕತ್ಗೆ, ಬಿದ್ಗೊಂಡು, ಹಲ್ಕಟ್ಮುಂಡೇದು.
ಚ, ಜ - ಗಜ್ಗ
ಟ, ಡ - ಅಷ್ಟು, ಇಷ್ಟು, ಎಷ್ಟು, ರವಶ್ಟು, ಗವ್ಡ, ಬಗ್ಡ,
ತ, ದ, ನ - ಸುಸ್ತು, ಕುಕ್ತು, ಸಯ್ತಲ್ತು, ಯತ್ನಾಳ್, ಕಟ್ನಿಟ್
ಪ, ಬ - ಬಂದ್ಬಿಡ್ತು, ಉತ್ಬಿತ್ತು, ಪೆಚ್ಮೊರೆ, ಪ ಮತ್ತು ವ ಒತ್ತುಗಳು ಇಂಟರಚೆಂಜಬಲ್ ಆಗಿ ಬಳಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇರತ್ತೆ., ಕಾಟ್ಮಾಣಿ.
ಯ - ಬಂದ್ಯಾ, ಮಂಡ್ಯ, ಹೇಳ್ರೋ, ಕುಡ್ಲ, ತೊಯ್ಲಾ, ಮಾತ್ವಲ್ಲ, ಕಟ್ಸು, ಕಿನ್ಹಾಳ, ಎಕ್ಕುಟ್ಹೋಗಿದೆ, ಮಾಡಿದ್ಲು, ಮಕ್ಳು, ಮೆತ್ಸು, ಸುಳ್ಯ, ಮಗ್ಲು, ಕ್ವ, ತಣ್ಸು, ಇದ್ಯೋ, ಇಲ್ವೋ, ಒಕ್ಲು, ಚಿಬ್ಲು, ಕೇಯ್ದು, ನೀವ್ತಾ, ನೋಯ್ತಾ, ತುಳ್ತ, ಸುಕ್ನಾತಿ

ಒಂದು ವೇಳೆ, ಈ ಮೇಲಿನ ಪದಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಮಾರರ ನುಡಿಗಳು ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದೇ ನಿಜ ಆದರೆ, ನನ್ನ ಕೋರಿಕೆ.
೧. ಇವುಗಳನ್ನು ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡ್ಬೇಡಿ. ಮೊದಲು, ಅದು ಏಕೆ ಗ್ರಾಮ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ.
೨. ಆ ಪದಗಳ ಒಳಧಾತಗಳನ್ನು ಬೇರೆಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ.
೩. ಹಳಗನ್ನಡ, ನಡುಗನ್ನಡ, ಹೊಸಗನ್ನಡ ಎನ್ನುವ ವಿಂಗಡನೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರ್ರಿಲವೆಂಟ್.
೪. ಜಾಸ್ತಿ ಜನ ಬಳಸಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ.