ರೂಪಾ,

ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರೀ. ಇದಕ್ಕು ಮುಂಚಿನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದೆ. ಸುಳ್ಯಾಕೆ ಹೇಳಲಿ, ಅವು ಸಾಧಾರಣ ಅನ್ನಿಸಿದವು. ಆದರೆ ’ಸಾಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದ ಆ ಕ್ಷಣ’ ಬರಹದ ತುಂಬ ನೀವೇ ಇದ್ದೀರಿ.

ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದು, ನಮ್ಮ ಅನುಭವ ಹೊಕ್ಕಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ ನೋಡಿದಿರಾ? ಇದನ್ನೇ ಕೊಂಚ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ, ವೃತ್ತಿಪರತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಸೊಗಸು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನೋವಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ನಿಂತವರ ನೆನಪು ಎಂದಾದರೂ ಮಾಸೀತೆ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಂಚ ನೆಮ್ಮದಿ, ಭರವಸೆ ಹಂಚುವಂತಾದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಖುಷಿ ಏನಿದೆ?

ಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಬರಹ. ಹೀಗೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ, ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ, ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿ.

- ಪಲ್ಲವಿ. ಎಸ್‌.
ಎಲ್ಲರನ್ನು ಜೋಡಿಸಿರುವ ಎಳೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ...