ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಕವನವನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ಕರಿಹೈದರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೆಲ್ಫ-ಕನ್ಸೋಲೇಶನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವರೇನೋ ಅಂತನ್ನಿಸಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

"....ಇರಿದು ಮುಗಿಸಿತ್ತು ಮೊಗದಲ್ಲಿನ ಛಾಯೆ
ತಿಳೀದೇ ಹೋಯಿತು ಯಾವುದೀ ಮಾಯೆ"

ಹೇಳಿಯಾದ ಮೇಲೆ

"ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿಳಿಯಿತೋ,..." ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕರಿಹೈದರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯೋಚನೆಗಳ ಹುತ್ತದಿಂದ ಆಚೆಬಂದು ಈ ಪದ್ಯ ಬರೆದಿದ್ದರೆ, "ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿಳಿಯಿತೋ,..." ಬರೆಯುವ ಬದಲು, "ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿಳಿದಿತ್ತೋ,..." ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು - ಅಂತ ನನಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ನಿಜ ಹೇಳಿ, ಕರಿಹೈದ್ರೆ ನೀವು ಬೇಸರದಿಂದ ಆಚೆಬಂದಿದ್ದೀರಾ ? ಸಮಯದ ಗೊಂಬೆಯಾಗದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ ? ವಿಧಿಯ ಗೆರೆಯನ್ನು ಮೀರುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿದೆಯೇ ?

ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಕೆ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತೆಂದರೆ, ಅಕಸ್ಮಾತ್(ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್) ನೀವು ಇನ್ನೂ ಬೇಸರದಿಂದ ಆಚೆಬಂದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡುವಾಗ ಬರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ.