ಮರ ಎಂದರೆ ಜೀವ. ಅದಕ್ಕೂ ಉಸಿರಾಟ, ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮರ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿರುವ ಜೀವ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂಥದೊಂದು ಆಪ್ತ ಬರವಣಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಮರ ಕಡಿದಿದ್ದನ್ನು ಓದಿ ತುಂಬ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧದ ಕೊನೆಯ ಪ್ಯಾರಾಗಳು ಮನಸ್ಸು ಕಲಕಿದವು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲೀಗ ತಂಪನೆಯ ನೆರಳು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಮರವಿಲ್ಲ. ಅದು ತುಂಬಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಯೌವನದ ನೆನಪುಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಕಿತ್ತು ಹೋದಂತಾಗಿರುವಾಗ ತವರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ?

ಇಂಥ ಮರವನ್ನು ಸಸಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ನೆಡುವ ಖುಷಿ, ಆ ಚಿತ್ರಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತಿದೆ. ಓದುತ್ತ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಯಿತು.

- ರೇಖಾ ಚಾಮರಾಜ