ಎರವಲು ಪದಕೋಶದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ಯಭಾಷಾ ಪದಗಳು ಇವೆ. ಇವನ್ನು ಎರವಲು ಪದಗಳು ಎಂದು ಕರೆದಿರುವ ಮನೋಧರ್ಮವನ್ನೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಕನ್ನಡದ ಜನ ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲ ಪದಗಳು ಕನ್ನಡದ ಪದಗಳೇ ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಸೊಸೆ ಮನೆಯವಳೇ ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಶತಮಾನ ಕಳೆಯಬೇಕು? ಕನ್ನಡವಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಿಶ್ರಿತ ಭಾಷೆ ಪ್ಯೂರ್ ಎಂದೂ ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಾದಾಗ ಶುದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲವಾಯಿತೆಂದೂ ತಿಳಿಯುವುದು ಯಾಕೆ? ಅದೂ, ಈ ಸಂಗತಿ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ, ಮಾತಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಇಂದು ಕನ್ನಡದ ಜನ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕುರಿತು ಹೊಸ ವ್ಯಾಕರಣ, ಹೊಸ ವಿವರಣೆಗಳು ಅಗತ್ಯ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ನಾಗಭೂಷಣ