ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳಿವು,ವಿಷಯಾಂತರವೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ...

ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ, ಆಗುಂಬೆ, ಶೃಂಗೇರಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಗತವಾಗುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮೂರಿನ ಜನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ(ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ) ಸಲೀಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.ಬಸ್ಸು, ಕಾರು, ಪೋಲೀಸು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷುಗಳ ಗೊಡವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಡಿಕೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವವನೊಬ್ಬ "ಅಪೆಂಡಿಕ್ಸ್" ಪದವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿ "ಅಪ್ಪಣ್ಣಯ್ಯನ ಸರ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಬಳಸುವ " ಬುರ್ನಾಸು" ಪದದ ಮೂಲ "Born ass" ಇರಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಗುಮಾನಿ.

ಸುನಿಲರವರು ಉದಾಹರಿಸಿದ ತೆರನಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.ಈಟಿವಿ, ಉದಯಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಮ್ಮ ನಟೀಮಣಿಗಳ ಸಂದರ್ಶನಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ಲುಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡದ ಗತಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದು.ಮೇಲಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಅಜ್ಞಾನವೇ ಮುಳುವಾಗಿದೆ.ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸುಮಾರು ಜನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕ ಹೊಂದಿದ್ದು, ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರದ ಕಾರಣ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕೆಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರು ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ತಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಹರಟೆಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕನಿಕರ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಅವರಿಗೆ ಪರಕೀಯವಾದುದರಿಂದ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ, ತೀವ್ರತೆ ಇರೋಲ್ಲ.ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನ ಹರಟೆಯ ತರಲೆ, ಕುಚೋದ್ಯ, ಗೇಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಮಾಯ.ಗಹನವಾದದ್ದು, ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ ವಿಷಯಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪವೂ ಇಲ್ಲ,ಎಲ್ಲ ಅದೇ ಚರ್ವಿತ ಚರ್ವಣ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧಿಗಿಂತ ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ, ಸಂವೇದನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಭಾಷಾ ಬಳಕೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ನಮಗೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬಯ್ಯಲು ಬರುತ್ತದೆಯೋ, ಹರಟೆ, ಗೇಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ,ಹೇಳಲಾರದ್ದನ್ನ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬಳಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲವೇ?