ಗೆಳೆಯರೇ,
ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿನ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ 'ಕನ್ನಡಂಗಳಿಗೂ' ಅವುಗಳದ್ದೇ ಆದ ಸೊಗಡುಗಳಿವೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕನ್ನಡವೇ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಪರಭಾಷೆಯ ಹಾವಳಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಕನ್ನಡಮೂಲದ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲೇಬೇಕು ದಿಟ; ಆದರೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುವುದು ಅನರ್ಥಕ್ಕೆಡೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿಸದೆ, 'ಕಸ್ತೂರಿ'ಯನ್ನಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ತಾಯ್ನುಡಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ, ಅಗಾಧ! ಆದ್ದರಿಂದ ಸಕ್ಕದಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹಿತಕರವೇ ಹೊರತು ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕ್ರೃತವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಯಾರೂ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರುವುದು ನೆರೆರಾಜ್ಯದ, ನೆರೆಯ ಪ್ರದೇಶದ ಪದಗಳು. ಸಾಧ್ಯವಾದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದರೆ ಉತ್ತಮ ಎನ್ನಬಹುದಾದರೂ ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಅಸಾಧ್ಯವೂ ಹೌದು. ಆದರೆ ಮೂಲ ಕನ್ನಡದ ಪದವಿರುವಾಗ ಬಳಸದಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ ಎನ್ನಬಹುದು. ಹೊರದೇಶದ ಪದಗಳು ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದ ಪದವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಸಂಸ್ಕರಿಸುವವರೆಗೂ ಹೊರಭಾಷೆಯ ಪದವನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸಪದವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡೋಣ; ಆದರೆ ಬಾವಿಯ ಕಪ್ಪೆಗಳಾಗುವುದು ಬೇಡ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ:

೧. ಇವತ್ತು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಟೊಮೆಟೊ ರಸಂ.
ಇವತ್ತು ನಮ್ಮನೇಲಿ ಟೊಮೆಟೊ 'ಸಾರು' ಎನ್ನಿ. ತಮಿಳಿನ 'ರಸಂ' ಏಕೆ? ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡನಾಡಿನ 'ಎಂಟಿಆರ್'ನ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಸಾರಿನಪುಡಿಗೆ ಹೆಸರು 'ರಸಂ ಪೌಡರ್' ಏಕೆ? 'ಸಾರು ಪೌಡರ್' ಏಕಲ್ಲ? ನಾವು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕಾದ್ದು 'ಪೌಡರ್' ಅನ್ನು 'ಪುಡಿ' ಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ಹೆಸರು ಆಂಗ್ಲದಲ್ಲಿದೆ, ಇರಲಿ; ಆದರೆ ಸಾರನ್ನು ರಸಂ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ವಿರೋಧ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ?

೨. ಪಗಾರ ಇಲ್ದಿದ್ರ ರೋಟಿಗೇನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಪಾ ತಮ್ಮಾ...
ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ? ರೋಟಿ 'ರೊಟ್ಟಿ'ಯಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೋಗಲಿ, 'ಸಂಬಳ' ಎಂಬ ಅಚ್ಚಕನ್ನಡದ ಪದವಿದ್ದರೂ ಮರಾಠಿ, ಹಿಂದಿಯ 'ಪಗಾರ' ಏಕೆ?

೩. ಆಂಗ್ಲದ ಹಾವಳಿ ನಾನು ಹೇಳದಿರುವುದೇ ಉತ್ತಮ

೪. ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು
"ಗೋಪು! ಎಲ್ಲಿ ನನ್ ಸೋಪು?" -> ತಪ್ಪಿಲ್ಲ; ಸೋಪ್ ಗೆ ಕನ್ನಡಪದವಿಲ್ಲ; ಸಾಬೂನು ಕೂಡ 'ಶಾಬೊನ್' ಎಂಬ ಅರಬ್ಬೀ ಪದ. ಇದನ್ನು
"ಗೋಪು! ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫೇನಕ?" ಎಂದಾಗಲೀ
"ಗೋಪು! ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೊರೆತೊಳೆಕ?" ಎಂದಾಗಲೀ
"ಗೋಪು! ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೊಳೆವುಂಡೆ?" ಎಂದಾಗಲೀ ಹೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ "ಗೋಪು! ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಂಟುವಾಳ?" ಎಂದರೆ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡು ಇರಬಹುದಾದರೂ 'ಬಟ್ಟೆ ಸೋಪು' ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಕಷ್ಟ!

ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವರೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ನನಗಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಇಷ್ಟೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಎಂಬ ಬೇಸರ ಅಷ್ಟೆ.

ನಿಮ್ಮವ

ಬೆನಕ

ಕನ್ನಡಪುಟ.ಬ್ಲಾಗ್‍ಸ್ಪಾಟ್.ಕಾಂ.