ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಅವರು ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಪರ ಭಾಷಾ ಪದಗಳು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷಾ ವಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ, ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮವೇ ಆಗುತ್ತವೆ. (ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಕಾರಣ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಆಳಲು ಬಳಸಿದುದು.) ಇಂಗ್ಲೀಷರೇನು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಂದು ಆಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಆ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ ನಮ್ಮನಿನ್ನೂ ಆಳುತ್ತಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು spindle, frit ಪದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ/ಪರ್ಯಾಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಿಕ್ಕ ಪರ್ಯಾಯಗಳು ಕದಿರು (ಕದಿರಣಿಗೆ), ಕಾಚಲು. ಇವೆರಡೂ ಪದಗಳು ನೇಕಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಲೋಹ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಪದಗಳು. ನಮ್ಮ ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ (ಕರಕುಶಲಗಾರರ, ರೈತರ ಮುಂತಾದ) ಹಲವು ಇಂತಹ ಪದಗಳು ಬಳಕೆಗೆ (ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಪದಗಳಾಗಿ) ಕಾಯುತ್ತಿರ ಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಇತಿಹಾಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ Engilish bond ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿ ಕಟ್ಟುವ ಪದ್ಧತಿಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರು ಉದ್ದಿಟ್ಟಿಗೆ (ನಾನಾಗಲೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಾಂಡ್ ಗೆ ಪರ್ಯಾಯ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ನಿರ್ದರಿಸಿ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೆ). ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಾಧ್ಯಂತ ಓದಲ್ಪಡ ಬೇಕೆಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವವರು ಆ ಭಾಷೆಯ ಮೋಡಿಯನ್ನು ಆಹ್ವಾಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.(ಈ ಗುಂಪಿಗೆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಓದುವ ಕೆಲವರನ್ನು ಸೇರಿಸ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ)  ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಹಲವು ಎಂದು ನಾವು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವೆಂದೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

 `ಈ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನತ್ತ ಇರುವ ಸೆಳೆತಕ್ಕೂ ವರ್ತಮಾನದ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?` ಎಂಬ ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುವುದು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ. ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರದ ಸರಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳು ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನೇ ಬಳುಸುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲವೆ ಹಿಂದಿಯನ್ನು. ಆಯಾ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವೆ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲೂ ತಯಾರಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. (ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದೇ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಭಾವಿಸಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.) ಹಿಂದೆ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಹಿಡಿದಿದ್ದ  ಎನ್ ಡಿ ಎ ಸರಕಾರ ಹಾಗೂ ಇಂದಿನ ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರಗಳೆರಡೂ ಕನ್ನಡನವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಶೆಡ್ಯೂಲ್ ಎಂಟರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಷೆ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಸಮತಿಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸುವುದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಜೆಂಡಾದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿವೆ (ಅಥವಾ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು). ಯುಪಿಎ ಈ ಅಶ್ವಾಸನೆಯ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ತಮಿಳಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಪರಿಶೀಲನಾ ಸಮತಿ ರಚಿಸಲು ಎನ್ ಡಿ ಎ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಇಂದಿನ ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರ ಈ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ತಯಾರಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ವರ್ಗ ಈ ಅಶ್ವಾಸನೆಯ ಬಗೆಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಮಂಡಿಸುವುದಿರಲಿ (ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಸಮಿತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಸಹ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರುತ್ತದೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ) ಈ ಬಗೆಗೆ ಚರ್ಚೆಗೂ ತಯಾರಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

 ನಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಯಾವುದರ ಬಗೆಗೆ ದಿವ್ಯ ಮೌನ ವಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ? (ಈ ಸಾಧ್ಯಸಾಧ್ಯತೆಯ ಗೃಹೀತದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲವೆ?) ಇದು ಕನ್ನಡದ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದೇ ಆಗಿ ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಹೌದು. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯವರು ಬೇಡಿಕೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ ನಂತರವಾದರೂ ನಮ್ಮವರೂ ಈ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸೋಣವೆ?