ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ ಸಾರ್.
ನೀವು ಬರವಣಿಗೆ ಕುರಿತಂದ ಮಾತಲ್ಲಿ ಅದು ಕೃತಕ ಹಾಗೂ ಅಸಹಜ ಅಂದಿದ್ದು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಮಾತು ಹಾಗೂ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ನಡುವೆ ಕಾಣುವ ವೈರುಧ್ಯ ಎಷ್ಟು ನಿಜ? ಅದೊಂದು ಬಗೆಯ ಕಟ್ಟುಕತೆಯಲ್ಲವೇ? ಬರವಣಿಗೆ ಭಾಷೆಯ ಒಂದು ತರದ ಉಪಯೋಗವಾಗಿದ್ದು ಮಾತಿಗಿಂತ ಬೇರೆಯದಾಗಿದೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆಡು ಮಾತು ಹಾಗೂ ಔಪಚಾರಿಕ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭೇಧ ಕೂಡ ಬರವಣಿಗೆಯ ಜತೆಯ ಅದರ ಬಿನ್ನತೆಯಂತಿಲ್ಲವೇ? ಆಡುಮಾತು ಹಾಗೂ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಔಪಚಾರಿಕ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಸಹಜ - ಅಸಹಜ ಎನ್ನುವ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ನೋಡುವಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನೆಣಿಕೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆಡುಮಾತು ಸಹಜ ಅನ್ನುವಾಗ ನಾವು ಭಾಷೆಯ ಕೆಲವು ಸ್ವಭಾವ/ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ; ಬರವಣಿಗೆ ಅಸಹಜ ಅನ್ನುವಾಗ ಇನ್ನು ಕೆಲ ಗುಣ-ಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನು ಅಪಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇವೆರಡೂ ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಕುರಿತಾಗಿ ರಮ್ಯ ಭಾವನೆ ಇದೆಯಾ - ಅಂದರೆ ಭಾಷೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ, ಆಡುವವನ ಇಂಗಿತಕ್ಕೆ, ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ?
ಆಡುಮಾತು ಹಾಗೂ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಂಬೋಣ. ಆದರೆ, ಆ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಮೌಲ್ಯೀಕರಣದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದರ ಕುರಿತು ನನ್ನ ಸಂದೇಹ.

ನಿಮ್ಮ ಘೋಷಣೆಯಾದ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಜೈ, ಮಡಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ ಕ್ಕೆ ನನ್ನ ದನಿಯನೂ ಸೇರಿಸುವೆ.
ಕಮಲಾಕರ