ಇನ್ನೂ ತುಸು ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ನೋಡೋಣ.

ಅಂದಹಾಗೆ, ಹಳೆಗನ್ನಡದ ಮೇಲೇಕೆ ಹುಸಿ-ಮುನಿಸು ನಿಮಗೆ.

ಹಾಗೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ಬಹಳಾಗಿ ಇದು ನಿಮಗೇ ಅನುವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಳೆಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪದಗಳನ್ನು ಗಕ್ಕನೆ ಕೊನೆಯಾಗಿಸಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಬಗೆಯ ಬಳಕೆ ಆಡು ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ತಾಳ್ಮೆ ಎಂದು ಬರೆದರೆ 'ಳ್ಮೆ' ಒಂದು ಇಡೀ ಅಕ್ಕರವಾಗಿ ಬಿಡುವುದರಿಂದ, 'ತಾಳ್' ಮತ್ತು 'ತಾಳ್ಮೆ' ಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ತುಸು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಳ್ - ತಾಳು ಆಗಿದೆ. ಹೊಸಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅದು ಆದ ರೂಪ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಬರೆಯುವಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಇದು ಕನ್ನಡದ್ದು, ಇದು ಹೊರಗಿನದು ಎಂದು ಹೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು, ಅದರ ಬದಲು ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಅನ್ನಬಹುದಾದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗೆಯನ್ನು(ನಿಯಮವನ್ನು)ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ?

ತಾಳ್‍ಮೆ ಎಂಬಲ್ಲಿ 'ತಾಳ್' ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ತಿಳಿವಿದೆ. ಅದೇ ಪ್ರಯತ್ನ-'ಪ್‍ರಯತ್‍ನ' ಎಂಬಲ್ಲಿ ಪ್ರ-ಪ್+ರ ಮತ್ತು ತ್ನ-ತ್+ನ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ ಮತ್ತು ತ್ ಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ತಿಳಿವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಗಕ್ಕನೆ ಕೊನೆಯಾಗಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವುದರ ಬಳಕೆಗೆ ಬೇಕಾದಿನಿತು ಮಾದರಿ ನೀಡಬಹುದು.

"ಕನಸಲ್  ಮನಸಲ್  ನೀನೇ"

"ತಾಳ್, ಬಂದೆ"

"ಏನ್ ಹೇಳು" "ಹೋಗ್ ಆಚೆ"

ದಿನದಿನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳಿ, ಈ ಬಗೆಯ ಬಳಕೆ ಹಾಸು ಹೂಕ್ಕಾಗಿರುವುದು ತಿಳಿವುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದೆಲ್ಲವೂ ತಮಿಳೇ?

ಗಕ್ಕನೆ ಕೊನೆಯಾಗುವಿಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರುಬರುತ್ತ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದಿದೆ, ಅದು ಇನ್ನೂ ನಡೆದೇ ಇದೆ. ಆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣೋಣ ಮತ್ತು ಮುನ್ನಡೆಸೋಣ.

ಕಂಡು - ಅನುಸ್ವಾರ(ಅಂ) ನಿಮಯದ ಪ್ರಕಾರ ಇದು "ಕಣ್ಡು" ಎಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಧಿಯಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು("ಹಳೆಗನ್ನಡದ ಕಣ್" ಅಥವಾ "ಹೊಸಗನ್ನಡದ ಕಣ್ಣು" ಯಾವುದಾಗಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಸಮಾಸದ ಪ್ರಕಾರ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಹೊಂದುತ್ತದೆ) ಮತ್ತು ನೋಡು ಪದಗಳ ಜೋಡಣೆಯಾಗಿ(ಸಮಾಸವಾಗಿ) ಕಣ್ಡು ವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ತಂಡ, ಕಂತೆ, ಮುಂತಾದವು.
ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪುರಾವೆ ಬೇಕೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಸಮ್ಮಕಕ್ಕರಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು.

ಸರಿ ಇನ್ನು ಇವುಗಳ ಇಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ(ಇಚಾರ,ಮಾತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲವೇ?).

ಈ ಪದಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ಇಡೀ ಪದವನ್ನು ನಿಲ್ಲದೇ ಓದಿ.

ಒಙ್‍ಕಿ ,  ಅಙ್‍ಗಿ, ಮಙ್‍ಕೆ

ಕೊಞ್‍ಚ, ಸಞ್‍ಚು, ಅಞ್‍ಜು

ಕಣ್‍ಡು, ಉಣ್‍ಡು, ಕೊಣ್‍ಡು

ಕನ್‍ತೆ, ಅನ್‍ತೆ, ಸನ್‍ತೆ

ಕಮ್‍ಬಣಿ, ತು‍ಮ್‍ಬಾ, ಕೊಮ್‍ಬು

ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಮಾದರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡುವಿನ ಅಕ್ಕರವನ್ನು ತೆಗೆದು '೦' ಸೇರಿಸಿ ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. 'ಅಂ' ಇದು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತೆಂದರೆ,

ಕ, ಇದನ್ನು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ 'ಕಂ' (ಇದನ್ನು 'ಕಮ್' ಅನ್ನಬಾರದು 'ಕ'ವನ್ನು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು.) ಹೀಗೆ ಒಂದು ಅಕ್ಕರದ ಮೇಲೆ ಚುಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಸಕ್ಕದದ ಪದ್ದತಿ.

ಮೇಲಿನ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ತುಸು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಕ,ಗ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಙ್ ಬಂದಿದೆ. ಚ,ಜ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಞ್ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ಟ,ಡ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಣ್, ತ,ದ ಗಳ ಹಿಂದೆ ನ್ ಮತ್ತು ಪ,ಬ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಮ್ ಬಂದಿದೆ. ಕಮ್‍ಬಣಿ ಎಂಬಲ್ಲಿ, 'ಕ'ವನ್ನು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ 'ಬಣಿ' ಹೇಳಿದರೆ ಅದು 'ಕಮ್‍ಬಣಿ' ಯಂತೆಯೇ ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಆ ರೀತಿ ಬರೆಯುಯ ಬಗೆ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು.