ಸರಿ ನನ್ನ ಆಯಿಕೆ,

೧) ಬೆರೆತಕ್ಕರಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.

'ಆಯ್ಕೆ' ಎಂದು ಬರೆಯಬಾರದು, 'ಆಯು' ಎಂದರೆ 'ಹೆಕ್ಕು'. ಆಯಿ ಇದು ಕೆಲಸ ಪದ. ಆಯಿ-ಆಯಿಕೆ. ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ 'ಆಯ್ಕೆ' ಪದ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಆದರೆ 'ಆಯಿ' ಪದ ಗೊತ್ತಿರುವದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ 'ಯ್ಕೆ' ಒಂದು ಇಡೀ ಅಕ್ಕರವಾಗಿ 'ಆಯಿ' ಮತ್ತು 'ಆಯಿಕೆ' ಪದಕ್ಕೆ ನೆಂಟಿರುವುದೇ ಗೊತ್ತಾಗುವದಿಲ್ಲ. ನಾವು 'ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡು' ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ 'ಆಯಿ' ಎಂಬ ಇಡೀ ಕೆಲಸಪದ ಆಗಲೇ ಇರುವಾಗ 'ಆಯಿಕೆ ಮಾಡು' ಎನ್ನುವುದೇಕೆ? ಅದರಂತೆ ತಾಳ್ಮೆ ಬರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ , 'ತಾಳುಮೆ' ಸರಿ ಬಳಕೆ.

ಒಡ್ಯಾಣ - ಒಡ್ಡಿಯಾಣ. ಒಡ್ಡಿಯಾಣ ಇದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಾಗ ಅದು 'ಒಡ್ಯಾಣ'ವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದರಂತೆ ಮಾಡ್ಯಾಳೆ/ಮಾಡ್ಯಾಳು, ಇಂತಹ ಬಳಕೆಗಳು ಆಡು ಮಾತಿನಲ್ಲಿವೆ. ಅದು 'ಮಾಡಿಯಾಳೆ', 'ಮಾಡಿಯಾಳು'.

'ಸತ್ಯಾ' ಎಂದರೆ ಆಣೆ,ದಿಟ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. 'ಸತ್ತೆಯಾ' ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಅದು 'ಸತ್ಯಾ' ಆಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾವು ಸಕ್ಕದದಿಂದ ತಂದ 'ಸತ್ಯ' ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ 'ಸತ್ತೆಯಾ' ಯಾವುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತದೆ, ಆಗ ಕನ್ನಡ ಜಟಿಲ ಎನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಕಣ್‍ಡು,ಅಙ್‍ಗಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ಬರೋಣ.

ಇವುಗಳನ್ನೇ ಮಾದರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀವು ಬೆರೆತಕ್ಕರಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದವು ಎನ್ನುತ್ತಿರುವಿರಿ.

ಉಣ್ಣು - ಉಣ್‍ಡು - ಉಣ್ಡು ಸರಿ,

ಅನ್ನು - ಅನ್ದು ಸರಿ, 

ಕೊಳ್ಳು - ಕೊಳ್ಡು ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಏಕೆ ಕೊಣ್‍ಡು ಆಯಿತು? ಬೆರೆತಕ್ಕರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾದರೆ ಅದು 'ಕೊಳ್ಡು' ಎಂದೇ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ?

ಏಕೆ 'ಕೊಣ್ಡು' ಆಯಿತು? ತಿಳಿಸಿ.