ಸುನಿಲರೇ,
ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಳಿದ್ದುದರಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ.

ಜಪಾನಿನ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬಹಳ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಒಪ್ಪಮಾಡುವವರು; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಗಳನ್ನು ಚೊಕ್ಕವಾಗಿಡಲು ಹೆಣಗುವವರು ಇವರಾದರೂ, ಹೊರಾಂಗಣವನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿಡಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ನಾಗರಿಕ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅನುಕರಣೀಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ:

ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆದರಿಕೊಂಡು ತೂತಾದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ನವಯುವಕರು ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಅನಾಗರಿಕರಂತೆ ಕಂಡರೂ, ತಾವು ಕಚಕಚನೆ ಅಗಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಗಿವಂಟು(ಚ್ಯೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್) ತನ್ನ ರಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಥೂ ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಉಗಿಯದೆ, ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆಗೆದು ಆಸನದ ತಳಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸದೆ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಬೀಳಿಸುವ ನಾಟಕವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ, ಎಸೆಯದೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಅಗಿವಂಟಿನ ಕಾಗದದ ಕವಚವನ್ನು ಜೇಬಿನಿಂದ ತೆಗೆದು ಅದರೊಳಗೆ ಉಗಿದು ಉಂಡೆ ಕಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವ ನಾಗರಿಕರು!

ಕಡಲೆಸಿಪ್ಪೆ, ಅಗಿವಂಟು, ಟೀ ಪಾನೀಯದ ಡಬ್ಬಿ ಹಾಗಿರಲಿ, ವರುಷವೆಲ್ಲಾ ಮಳೆ ಜಡಿಯುವ ಇಲ್ಲಿ, ರೈಲಿನೊಳಗೆ ಕೊಚ್ಚೆಯ ಸುಳಿವೂ ಕಾಣಸಿಗದು!ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕಸದ ಡಬ್ಬಿಯಿದ್ದು ಎಲ್ಲರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ - ಉರುವಲು - ಪುನರಾವರ್ತನ ಕಸಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ, ಆಯಾ ಡಬ್ಬಿಗಳಿಗೇ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.ರೈಲಿನೊಳಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೂ ಧೂಮಪಾನ ನಿಷಿದ್ಧ; ಅದನ್ನು ಮುರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಮಪಾನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬೇರೆ ತಾಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸೇದಿ ಬರುವವರನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಿಗರೇಟು ಬಿಸಾಡುವುದಿರಲಿ, ಬೂದಿ ಕೊಡವಲೂ ನಶ್ಯದ ಡಬ್ಬಿಯಂಥ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬಿ ಇಟ್ಟಿರುವವರಿದ್ದಾರೆ!

ಇಲ್ಲಿಯವರ ನಾಗರಿಕ ಮನೋಭಾವ, ವಿನಯ, ವಿಧೇಯತೆ, ಶಿಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಕಾದಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳಿಗೂ ಅಪವಾದವಿದ್ದೇ ಇದೆಯಲ್ಲವೆ? ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಾರದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ; ಅದನ್ನೂ ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಿಮ್ಮವ

ಬೆನಕ

ಕನ್ನಡಪುಟ.ಬ್ಲಾಗ್‍ಸ್ಪಾಟ್.ಕಾಂ.