ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ ನೋಡಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಹೀಗೆ ಮೂಡಿತು.
ಗೋವಿಂದ ಪೈಗಳ ಪದ್ಯ, ಗಿಳಿವಿಂಡು ಸಂಕಲನದ್ದು, "ಬರ್ದಿಲರು". ಹಾಗಂದರೇನು ಎಂದು ಕನ್ನಡ ಮೇಷ್ಟರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿ ಕಿಟಲ್ ನಿಘಂಟು ನೋಡಿದೆವು. ಬರ್ದು ಎಂದರೆ ಸಾವು, ಇಲ ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲದ ಎಂದರ್ಥ. ಬರ್ದಿಲರು ಎಂದರೆ ದೇವತೆಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.
ಬರ್ದುಂಕು ಅನ್ನುವುದು ಹೊಸಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಎಂದಾಗಿದೆ. ಬರ್ದು ಎಂದರೆ ಸಾವು ಎಂಬರ್ಥವಾದರೆ ಉಂಕು ಅನ್ನುವ ಪ್ರತ್ಯಯ ಇದೆಯೋ? ಕೇಶಿರಾಜನ ಶಬ್ದಮಣಿ ದರ್ಪಣ ನೋಡಿದೆ. ಉಂಕು ಅನ್ನುವುದು ಪ್ರತ್ಯಯ ಹೌದು. ಅವುಂಕು, ಅಡುಂಕು, ಇತ್ಯಾದಿ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕು ಅನ್ನುವುದು, ಹಿಂದಿನ ರೂಪ ಬರ್ದುಂಕು ಅನ್ನುವುದು, ಸಾವಿನಿಂದ ಆವೃತ್ತವಾದ, ಸಾವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಅನ್ನುವ ಅರ್ಥ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲವೇ! ಬದುಕು ಅಂದರೆ ಸಾವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡದ್ದು ಅನ್ನುವ ನಿಷ್ಪತ್ತಿ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ. ಭಾಷೆಯ ಸೊಗಸು ಇದಲ್ಲವೆ!