ಈ ಬಗ್ಗೆ ಚುಟುಕಾಗಿ ನಾನೊಂದು ಕಡೆ ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ, http://sampada.net/blog/03/01/2007/2706

ಮಠಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿರುವುದು ಸರಕಾರ. ಸರಕಾರ ಅದನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಅದರ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಬೇಕಾದ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಚಾರಿಟಿಯ ಮೂಲಕ ಆ ಸವಲತ್ತನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಡಿಗಲ್ಲನ್ನೇ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಬೆಳವಣಿಗೆ (ಅಭಿವ್ರದ್ಧಿ) ಅನ್ನುವದು ಬರೀ ಹಣವಂತಿಕೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯಲ್ಲೂ ನಾವು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸಂಸಾರ

ಬಿಟ್ಟಿರುವದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಬರೀ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಚಿಂತೆ ಇರುವದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಇಡೀ ಸಮುದಾಯದ ಚಿಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆಯಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಂದಿಗೆ ಏನು

ಬೇಕಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಕಳಕಳಿ ಇರುವದರಿಂದ ಮಠಗಳು ಮಂದಿಗೆ ಮಾನ್ಯವಾಗಿವೆ.

ಆದರೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇಂತ ಕಳಕಳಿ ಇರುವದಿಲ್ಲ.