ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸಂಬಂಧೀ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಬರೆಯುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಪವನಜ ಕತೆ ಬರೆದಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸಂಗ. ಯಾಕೇ...ನಮ್ಮನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀರಾ...?

ಈ ಜಗಳವನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪವನಜರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಈಗ ಯಾರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನವೋದಯ ಕಾಲದ ಅತಿರಥ ಮಹಾರಥರೆಲ್ಲರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬರೆದರು. ನವ್ಯದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಈ ಗುಣ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಸುಮತೀಂದ್ರ ನಾಡಿಗ್, ಎಚ್.ಎಸ್. ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿಯವರಂಥ ಕೆಲವು ಅಪವಾದಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೆ ನವ್ಯ ಯುಗದ ಪ್ರಮುಖರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನಾವು ಈಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಲು ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ!

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜತೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ನವೋದಯ ಕಾಲದ ಬರೆಹಗಳು. ಆಮೇಲಿನ ಬರೆಹಗಾರರು ತಮ್ಮ ಓರಗೆಯವರಿಗಾಗಿ ಬರೆದರೇ ಹೊರತು ತಮಗಿಂತ ಕಿರಿಯರಿಗಲ್ಲ. ಇದು ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ.