ಈ ಅನುಭವ ನನಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಆದದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಸಿನ್ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಆದದ್ದು. ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಈಗಲೂ ಆತ ಗದ್ಗದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನನ್ನ ಒಬ್ಬ ಕಸಿನ್, ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನೀ ಗಾಯಕರ ಹತ್ತಿರ ಸಂಗೀತ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಇವನೂ ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದನಾದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಮಹನೀಯ ಗುರುಗಳು ತೀರಿಕೊಂಡ ದಿನ, ಇವನು ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದನಂತೆ. ಅದು ಯಾವ ದಿನವೋ ತಿಳಿಯದು. ಇದಾದ ಮಾರನೆಯ ದಿನ, ಪ್ರತಿವಾರ ಸಂಗೀತ ಪಾಠವಿರುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವಷ್ಟೇ ಶವಸಂಸ್ಕಾರ ಆಗಿದೆ, ನಾನೂ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಅಂಶವು ಪೂರ್ತಿ ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನಂತೆ. ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದಮೇಲೆ ನಿಜಸಂಗತಿ ಅರಿತು, ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ವಾಪಸ್ ಬಂದು ತುಂಬಾ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಸಿನ್ನಿನ ದನಿ ತಗ್ಗುತ್ತದೆ.

ಇದು ಅಭ್ಯಾಸವೇ, ಅಥವಾ ಮಮತೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಕುರುಹೇ, ಅಥವಾ ಅಕ್ಕರೆಯ ಸೆಳೆತವೇ ತಿಳಿಯದು?