ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗಗೆ ಕುತೂಹಲದ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸಂತೋಷ. ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಇದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕೃತ, ಹಳೆಗನ್ನಡ ಎಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಮಗುವಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತೇ ಹೊರತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಎಂದು ಬರೆದ ಕತೆಗಳು ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕವರೇ ಹೊರತು ಮನೋಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ನೆನಪನ್ನೇ ನಂಬಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತಾವು ಬೇಗ ದೊಡ್ಡವರಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಹುಡುಗುರಾಗಿದ್ದಾಗ ದೊಡ್ಡವರು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು-ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಇತ್ಯಾದಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂಬುದು ಬಹುಶಃ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮೂಡಿದ ವಿಚಾರ. ಬೆಳೆದು ಬಲಿತ ಮನಸ್ಸು ಮಗುತನವನ್ನು ನೆಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂಥ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಂದು ಕೃತಕವಾಗಿ ಬರೆದ ಸಾಹಿತ್ಯ. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪಂಚ ತಂತ್ರ ಕೂಡ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಎಂದು ರಚಿತವಾದ ಕೃತಿಯಲ್ಲ. ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳು ಕೂಡ ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಕತೆಗಳಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಬುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸು ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದವರು ಶ್ರೀ ಕೆ.ವಿ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣನವರು. ಅವರೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವವರೆಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನೂ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಶುಶುಸಾಶಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಬರೆದ ಕೃತಿಗಳೇ ಹೊರತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡವರು ತಿಣುಕಿ ಬರೆದ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲ.
ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಪವನಜ ಅವರ ಕತೆಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ.ಶಿಶುಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗಗೆ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಇಂದು ನೋಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಇವನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸಿವೆ.