ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕವಿತೆಗಳು ನನಗೆ ಸೋಜಿಗವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಲೇಖನ, ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ನನಗೆ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು 

ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಲೇಖನ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಇರುವ ವೇಗದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ನಾನು 

ಕವಿತೆಗಳಿಗೀ ಬಳಸುವುದು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೋ, ಇಲ್ಲ ಸುಲಭವಾಗಿ ತನ್ನಂತರಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿರುವುದೇ ಅವುಗಳ ಹಿರಿಮೆಯೋ,

 ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾದಂತೆ, ಏನೋ ಹೊಳೆದಂತೆ ಕಂಡು ಮಾಯವಾಗುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ 

ಕವಿತೆಗಳು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ನನಗಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಅವುಗಳ ಶಕಿ ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಲ್ಲವೇ? 

ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ. ನಾವೇನಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಾಬಹುದು.