ಇಲ್ಲಾರೀ, ನನಗಂತೂ "ಬದ್ಧ" ಅಂದ ತಕ್ಷಣ, ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ನೀವು ಉದಾಹರಿಸಿದ "--ಬದ್ಧತೆ"ಯನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಸೆಯೆನಿಸುತ್ತೆ!

"ಬದ್ಧ" ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಗುಣವಾಚಕವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದಾಗ "ಶ್ರೇಷ್ಠ" ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ನಿಜ ಒಂದು ಪದಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಅರ್ಥಗಳಿವೆ, ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ವ್ಯಾಕರಣ ಬದ್ಧತೆಗೂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಬದ್ಧತೆಗೂ, ಅಜಗಜಾಂತರವಿದೆ. ಇದೊಂಥರ "ವ್ಯಾಕರಣ" ಅನ್ನುವ ಪದದಲ್ಲಿ "ವ್ಯಾ" ಇದೆ, ಅದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಶಬ್ದವನ್ನು ನೆನಪಿಸೋದಿಲ್ವೇ ಅಂದ ಹಾಗಾಯಿತು.  ಇದು "ಭಯಂಕರ" ಹೋಲಿಕೆಯಾಯಿತು ಅನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರಾಗಬೇಡಿ ಸ್ವಾಮೀ.

ಸಂಸ್ಕೃತ ಅಂತಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಗಾದರೂ ವ್ಯಾಕರಣ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ? ೧೦೦% ವ್ಯಾಕರಣಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಸಾಧುವೂ ಅಲ್ಲ, ಸಾಧ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನೂ ಒಪ್ಪುತ್ತೀನಿ. ಹೊಸತನವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಭಾಷೆ ನಿಂತ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಇರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಿತ್ತೊಗೆದರೆ ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ "ವೇಗದ ಹರಿವೂ" ಒಂದು ರೀತಿ ಒಡ್ಡು ಕಿತ್ತ ಪ್ರವಾಹದ ತರಹ; ಅಷ್ಟೇ ಕೆಡುಕನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಎರಡು ಅತಿಗಳ (ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯಾಕರಣ ಬದ್ಧ v/s ವ್ಯಾಕರಣದ ಹಂಗೇ ಇಲ್ಲದ) ನಡುವೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ತಾನೇ? ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ "ಎರಡು ಹಣ್ಣಿದೆ" ಅನ್ನೋದು ಸರಿ. ಆದರೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ "ಎರಡು ಹಣ್ಣುಗಳಿವೆ" ಎನ್ನುವ ಪ್ರಯೋಗವೂ ಇದೆಯೆನ್ನುವುದು ತಿಳಿದಿರುವುದು ನಮಗೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ತಾನೇ?

- ಶ್ಯಾಮ್ ಕಿಶೋರ್