ಏನ್ ಸೊಮಿಗೊಳು , ನಮ್ಮನ್ ಮರ್ತಂಗದೆ ? ಮೊದ್ಲಾದ್ರು ಒಸಿ; ಕವ್ತೆ, ಕವ್ನ, ಅಂತ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದ್ರಲ್ ಬೊ ಬಿಜಿ ಆಗಿರ್ತಿದ್ರಿ. ಈಗಂತೂ ನೀವ್ ಕಾಣ್ಸಂಗೇ ಇಲ್ವೆ ? ನಿಮ್ ದನಿ ಕೇಳಸ್ದೆ ಬಾಳ ದಿನ, ಮಾಸಗಳೇ ಆಗೋದ್ವು. ಗೆಪ್ತಿ ಐತಾ ಸೊಮಿ. ನಿಮ್ ದರ್ಮ. ಯಾವಾಗ್ ಲಾದ್ರು ನಮ್ಮನು ಮಾತಾಡ್ಸರಲ್ಲ !

ಅಡ್ಬಿದ್ದೆ. ನಿಮ್ಗೆ, ನಿಮ್ ಪರ್ವಾರ್ದೊರ್ಗೆ, "ಉಗಾದಿ ಸುಬಾಸಯ್ಗೊಳು” ! ಬೇವ್ನ ಊವ್ ಮತೆ ಬೆಲ್ಲ ಸವ್ದು, ರಾತ್ರಿನಾಗ ಚಂದ್ರನ್ ನೋಡೋ ಅಬ್ಯಸ್ ಐತಲ್ಲಾ !

ಬತ್ತಿನಿ. ನಮಸ್ಕಾರ ಕಣಣ್ಣ.

ಎಂಕ್ಟೇಸಪ್ಪ, ಬೊಂಬಾಯಿ.