ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಅಭಿಜಾತ ಒತ್ತಡ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧನ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರೂ ಓದುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಸ ಅಂಶವಷ್ಟೆ. ನೀವು ಮೋಬೈಲ್ ಮಾತುಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಫುಟ್‌ಪಾತ್, ಬಸ್ಸು, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರ ಖಾಸಗಿ ಜೀವನದ ವಿವರಗಳು ನಮಗೆ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲುಗಳಾಚೆ ಇರುವವರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ
ವಯ್ಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಜನ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ವಯಕ್ತಿಕ, ಆಪ್ತ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಅದನ್ನು ಗೊತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅನಾಮಿಕವಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಸವಲತ್ತೇ! ಬ್ಲಾಗ್ ಒದಗಿಸುವ ಅನಾಮಿಕತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ವರವೇ ಇರಬೇಕು.
ಇನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿಯಂತೂ ಬ್ಲಾಗ್‌ ಎಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ನೋಡಿ. ಪತ್ರಿಕೆ, ರೇಡಿಯೋ, ಟೀವಿ ಸರ್ಕಾರದ ಹುಕುಮ್ಮಿಗೆ ನಮಿಸಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಲೋಕಕ್ಕೇ ತಿಳಿಸಬಹುದು. ಯುದ್ಧದಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಂತೂ ಇವುಗಳು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೆ?
ವೆಬ್ಬಿನುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಬ್ಲಾಗುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜೊಳ್ಳುಪೊಳ್ಳು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದಂಥ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಜರಡೆಯ ಮೂಲಕ ಹಾಯದೇ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಬಹುದಾದ ಸೌಲಭ್ಯ, ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಸಿಕ್ಕುವ ಅವಕಾಶದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಜಲು.
ಇನ್ನು ನಾನೇಕೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ? ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಬಂದ ಯೋಚನೆಗಳು, ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟ/ಅನುಕೂಲವಾಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್‌ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಯೋಚನೆ.