ಹಂಸಾನಂದಿಯವರು ಬಹಳ ಒಪ್ಟವಾಗಿ ಅರುಹಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಬಗೆ ಬಳಕೆ ತಲುಗಲ್ಲೂ ಇವೆ, ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೀನಿ.... ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನುಡಿಕುಳದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯೋಗ.

ಆದರೆ ಇದು ದ್ವಿರುಕ್ತಿಗಿಂತ ಕೊಂಚ ಬೇರೆಯಾಗಿದೆ.

ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ
ಇಷದಿಷದ್ = ಕೊಂಚ ಕೊಂಚ
ಶ್ರಾವಂ ಶ್ರಾವಂ = ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ( ಶ್ರುತ್ವಾ, ಶ್ರುತ್ವಾ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಂತೆ )
ಪುನಃಪುನಃ, ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ,

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ, ಎದ್ದೆದ್ದು, ಒಳೊಳಗೆ, ಗಡಗಡ, ಪಳಪಳ, ಬಿಸಿಬಿಸಿ, ರಪರಪ, ಬಿರಬಿರ,

ಇಲ್ಲಿ ಅದೇ ಒರೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ.

ಆದರೆ ಈ 'ಹೊಚ್ಚಹೊಸ, ಕಟ್ಟಕಡೆ', 'ನಟ್ಟನಡು' ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಆಗಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ದ್ರಾವಿಡ-ಧಾತು-ಮೂಲ್ ಬಂದಿದೆ, ಅಲ್ವಾ( ಹಂಸಾನಂದಿ ಇದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳಿದು )

ಹೊಚ್/ಹೊಸ್
ಹೊಚ್ಚಹೊಸ,

ಬೆಳ್
ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು, ಬೆಳಬೆಳನೆ

ಕಟ್/ಕಡ್
ಕಟ್ಟಕಡೆ

ನಟ್/ನಡ್
ನಟ್ಟನಡು

ಪಚ್ಚಪಯಿರು ( ಪಯಿರು - ತಮಿಳು, ಪಸಿರು/ಹಸಿರು ಕನ್ನಡ, ಉಯಿರ್‍/ಉಸಿರ್‍ ಹಾಗೆ ಅಲ್ವಾ? )
================

ಇದೂ ಅಲ್ಲದೇ, ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪದ ಒಂದು ಸಂಧಿಕ್ರಿಯೆ.. ಹೀಗಿದೆ
ಇನ್ + ಸರ = ಇಂಚರ ( ಸ => ಚ )
ಇರ್‍ + ಸಾಸಿರ = ಇಚ್ಚಾಸಿರ/ಇಚ್ಛಾಸಿರ ( ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ )

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ

ದ್ರಾವಿಡನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ "ಸ, ಶ, ಚ" ನಡುವೆ ಹೆಚ್ಚು ಭೇದವಿಲ್ಲ ( ತಮಿಳಂತೆ )
ಮೃದು-ಕರ್ಕಶಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕೂಡ ಗೆಳೆಯ/ಕೆಳೆಯ, ಹೊದಿಗೆ/ಹೊದಿಕೆ

ಕ ಬದಲು ಚ
ಕಿವಿ( ಕನ್ನಡ ) = ಚಿವಿ ( ತಮಿಳು )
ಕೆಳೆ = ಸೆಳೆ/ಚೆಳೆ
ಕೇರ = ಚೇರ
ಕೈ = ಚೈ

ಮುಂದಾದವು...

ಈ ದ್ರಾವಿಡನುಡಿಗಳ ಗುಣ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.!!

- ಮಾಯ್ಸ