ಸಂಸ್ಕ್ರತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ತುಂಬ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದದ್ದು. ಭಾರತೀಯತೆ ಎಂಬ ಶಬ್ದವಂತೂ ಸಾವಿರಾರು ಚರ್ಚೆಗಳ ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪಾಲಂಕ್ರತ ರಂಗಸ್ಟಳ.
ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕ್ರತಿಕ ರಾಜಕಾರಣ ವರ್ಣಮಯ. ಏಕರೂಪತೆಯನ್ನು ಹೇರುವ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಂಸ್ಕ್ರತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನ ಇಲ್ಲೂ ಸಹಜ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳಲ್ಲೂ ನಿಜ.
ಕನ್ನಡದೊಳ್ಗೇ ನೋಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರು ಕನ್ನಡವನ್ನ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಹೇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಪ್ಲುರಲಿಸ್ವ್ ಆದ, ಸಹಸ್ರ ಮುಖಗಳುಳ್ಳ ಸಂಸ್ಕ್ರತಿಯ ತುಳಿದು, ಏಕರೂಪತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಹುಮತದ ಬೆಂಬಲ ಗಳಿಸುವ, ತನ್ಮೂಲಕ ಶಕ್ತಿಸಾಂದ್ರತೆಗೊಳಿಸುವ ಆಧುನಿಕ ರಾಜಕೀಯದ ಒಂದು ತಂತ್ರವಿದು.
ಹಿಂದೂಗಳೆಲ್ಲ ಭಿನ್ನತೆ ಮರೆತು ಒಂದಾಗೋಣ ಎಂಬ ಕೇಸರಿ ಶಾಲಿನವರೂ, ಮುಕ್ತ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೂ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿರುವುದು.
‘ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆ’ ಎಂಬ್ ಘೋಶಣೆಯಲ್ಲಿ ಪವರ್ ಪೊಟೆನ್ಶಿಯಲ್ ‘ಏಕತೆ’ಗೆ ಮರುಳಾಗುವ ಸ್ವಾರ್ಥ ರಾಜಕರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಂಬಂತಾದರೂ ಜನಪರ ಸಂಸ್ಕ್ರತಿ ಚಿಂತನೆ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.