ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಋಣಿ. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾದ ಚರ್ಚೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದದ್ದು. ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಅಭಿಮಾನದ ಪಾಶದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ.
ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ನೇರವಾಗಿ ಭೈರಪ್ಪನವರನ್ನು ಸಾಹಿತಿಯೇ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದು, ಅವರಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಎಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದರಿಂದ (ಅವರ ಭಾಷಣದ ಪೂರ್ಣಪಾಠವನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ) ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಬರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅವರು ಮಾತನಾಡಾಲೇ ಬಾರದೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಅವರು ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ವೇದಿಕೆಯಿವೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರೊಬ್ಬರು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನಾಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೂ ಅಲ್ಲ, ಬಾಂಗ್ಲಾವೂ ಅಲ್ಲ, ಚೀನಾವಂತೂ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲ.
ನಿಜವಾದ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಓಲೈಕೆಯೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಜಿನ್ನಾ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇರಲಿ ಮನೆ ಉಳಿಸಿ ಎಂದಂತೆ ಹಿಂದೂವೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಲಾಹೋರಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಿ ಎನ್ನಲಾದೀತೇ? ಹಿಂದು ಧರ್ಮ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಟೀಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ತಿದ್ದುವ, ವಿರೂಪಗೊಳಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಿ ವಿಚಾರಿಯಾಗುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾನವೀಯತೆ, ಪ್ರಗತಿಶೀಲತೆಯನ್ನು ಬಯಸುವಂತೆ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಅದನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಯಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?
ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರೇ ಈ ಬಗೆಯ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂನ ಸಾಧಿಸಲು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ.

ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ. ನಾವೇನಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಾಬಹುದು.