ನನಗೆ ನಿಮ್ಮಷ್ಟು ಚಂದವಾಗಿ ಕವನ ಬರೆಯಲು ಬರದು.

ಆದರೂ ನನ್ನದೊಂದು ಕವನ ಇದು http://sampada.net/blog/mahesha/18/06/2007/4578 ,

ಅಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಲು ಬರುವುದು.
"ಬಾಳ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಎಡುರು ನಲಿವೆಂದು
ಬಗೆದು ಕೆಲವಕ್ಕೆ ಅತ್ತು ಕೆಲವಕ್ಕೆ ನಕ್ಕು"

ನನ್ನಂತೆ "ನೋವು ನಲಿವು" ಅನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲ. ಇದು ಬರೀ ಮಾತು ಅಷ್ಟೆ.

ಆದರೆ ದಿಟದ ಬದುಕಲ್ಲಿ, ನನಗೊಂದು ದೊಡ್ಡ, ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಅಂಜಿಕೆ ಇದೆ. ಏನಾದರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯಿಂದ ನೊಂದು, ನಾವು ಅಲ್ಲೇ ಅಳುತ್ತಾ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತೀವಾ ಅಂತ!! ಈ ಅಂಜಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಅದರ ಇರುವಿನ ಗುಮಾನಿಯೂ ಬಾರದು!

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೆ ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಕೊಂಚ ನಗುವುದಕ್ಕೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಲ್ವಾ!

ಕೊರೆತ ಸಾಕು

ನೋಡೋಣ ಒಂದು ತಮಾಷಿ/ಹಿತ ಕವಿತೆ ಮಹೇಶನಿಗಾಗಿ ಮೊಗ್ಗೊಡೆಯಬಹುದಾ ಅಂತ...

ನನ್ನಿ! ಧನ್ಯವಾದ. ಈ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ.