"ಒಂದು standard phonetic symbol ಗಳ ತಯಾರಿ. ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಇಲ್ಲವಾಗುವವು."

ಇದೇ ನಾವು ಹೇಳ ಹೊರಟ್ಟಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೆಸರು ಮಡಗಿದಿರಿ.

ಒಂದು ನುಡಿಕೂಟಕ್ಕೆ( language family )ಗೆ ನಿಕ್ಕುವ, ಇಂತಿಷ್ಟೇ, ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲುಗಳು ( phones ) ಇರುತ್ತದೆ.

ಮಾದರಿ: ಇಂಡೋ-ಆರ್ಯನ್ ಅಲ್ಲಿ ಱ, ೞ, ಒ, ಎ, ಳ, ಇಲ್ಲ ( ಮರಾಟಿ ಅಂತ ಎರಡು ನುಡಿಕೂಟಗಳ ಬರಕೆಯಿಂದ ಬಂದ ನುಡಿಗಳ ಸಂಗತಿ ಬೇರೆ ). ಅವನ್ನು ಅವರ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಲಿಯಲು ಎಂದು ತೊಡರೇ. ಆದರೇ ಈ ನುಡಿಗಳು phonetically rich. ಇವರ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು phones ಇವೆ.

ಹಾಗೇ ಕನ್ನಡ ಸೇರಿರುವ ದ್ರಾವಿಡ ನುಡಿಕೂಟದಲ್ಲೀ ಮೊದಲಿಂದಲೂ
೧) ಅಲ್ಪಪ್ರಾಣ, ಮಹಾಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ(aspirated) ಬೇರೆತನವಿಲ್ಲ. ಅಂದ್ರೆ ಮಹಾಪ್ರಾಣವನ್ನು ದ್ರಾವಿಡ ನುಡಿಗರು naturally ಹೇಳಲಾರರು. ಹೇಳಲು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇ.
೨) ಶ, ಷ, ಹ ಇವು ಇಲ್ಲ.
೩) ಋ, ೠ ಲೃ( retroflex ) ಇಲ್ಲ
೪) ಇನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, voiced ಮತ್ತು unvoiced ( ಕರ್ಕಶ ಮತ್ತು ಮೃದು ) ವೆಂಜನಗಳು ನಡುವೆ ಬೇರೆತನವಿಲ್ಲ.
ದ್ರಾವಿಡ ನುಡಿಕೂಟವು phonetically not rich as Indo european. ಅಂದರೆ ಈ ನುಡಿಗಳ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಮಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಭಿಕವಾಗಿ ಈ ಸೊಲ್ಲುಗಳು/phones ಉಲಿಯಲು ಹಾವಳಿ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗೇ/ಒದ್ದಾಡಿ ಹೇಳಬೇಕು.

ಆದರೆ ದ್ರಾವಿಡ ನುಡಿಗಳ ವ್ಯಾಕರಣ, ವಾಕ್ಯರಚನೆ, ಲಿಂಗಗಳು, ವಚನಗಳು ಮುಂತಾದವು, ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್( ಸಂಸ್ಕೃತದ family) ನುಡಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬಲವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡೋಣ.