ಪುಸ್ತಕ ಸಂಗ್ರಹದ ಹಂಬಲ ತೀವ್ರವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಇತರ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ನಾನೇ ಯಾವುದೋ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ರಿವ್ಯೂಗೆ ಕಳಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿವೆ. ನನಗೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಬೇಕಾದೀತು ಅನ್ನುವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಒಂದಷ್ಟು ಕಡಮೆ ಆಯಿತು ಅನ್ನುವ ಹಗುರಭಾವ ಬಿಟ್ಟರೆ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲ ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವಲ್ಲವೆ!
ರಾಮನಾಥನ್ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ, ಪ್ರತಿ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬ ಓದುಗ ಇರುತ್ತಾನಂತೆ. ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಮುಖ್ಯ ಅನಿಸದೆ ಇರಬಹುದು. ನಾನು ಅಮೂಲ್ಯ ಅಂತ ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ತಂದ ಪುಸ್ತಕ ಅದನ್ನು ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದವರಿಗೆ ಬೇಡದ ಕಸವಾಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೆ? ಪುಸ್ತಕ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ದಾಟಿಸಿದಾಗ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಕೊಳ್ಳುಗ ಕಡಮೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿರುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲವೆ?