ನಮಗೆ ಮೊದಲನೆಯ ಪಿ.ಯು.ನಲ್ಲಿ "ಸ್ವಪ್ನವಾಸವದತ್ತ"ದ ಐದನೇ ಅಂಕದ ಒಂದು ಭಾಗ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಸರ್ (ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಡಿ.ವಿ.ಎಸ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಿಟ್ಟಿ ಸರ್ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು) ಅವರು ಸುಮಾರು ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ, ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ತರದೇ, ಆಕಸ್ಮಾತ್ ತಂದರೂ ತೆರೆದೂ ನೋಡದೇ, ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯ ಘಟನೆಯೆಂಬಂತೆ ನೆನಪಿದೆ. ಊಹೂಂ ಅದು ಬರಿಯ ಪಾಠವಲ್ಲ; ಸ್ವತಃ ಭಾಸ ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತನ್ನದೇ ನಾಟಕವನ್ನು ಕಿಟ್ಟಿ ಸಾರ್ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ!

ಅದರಲ್ಲೂ "ಯದಿ ತಾವದಯಂ ಸ್ವಪ್ನ: ಧನ್ಯಮಪ್ರತಿಬೋಧನಂ..." ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಅವರು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದರೂ ಅಂದ್ರೆ, ಈ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಇವತ್ತಿಗೂ ಮರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಷಯ ಎಲ್ಲೋ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ.

"ನೆನಪುಗಳ ಮಾತು ಮಧುರ" ಅನ್ನೋದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟು ನಿಜ ಅಲ್ವೇ?

- ಶ್ಯಾಮ್ ಕಿಶೋರ್