ನನಗೆ ದೆವ್ವಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ನಾನಾಗ ನನ್ನಜ್ಜನ ಮನೆಯಾದ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಏಳೋ ಎಂಟನೆಯದೋ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮಾವನಿಗೆ- ಅವನನ್ನು ನಾವು ಕರೆಯುವುದು ಮೀಸೆ ಮಾವ ಎಂದು- ಏನೋ ಆಯಿತು. ಏನಾಯಿತು ಎಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದ. ಜ್ವರವಾಗಲೀ ಮೈಕೈ ನೋವಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ, ಆದರೂ ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಇದೆಲ್ಲ ಭೂತ ಪ್ರೇತಗಳ ಕಾಟ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಜ್ಜ, ಒಂದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತಂದು ಮೀಸೆ ಮಾವನ ತಲೆಯ ಸುತ್ತ ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುಳಿದು `ಛೀ' ಎಂದು ಹೂಂಕರಿಸಿದ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಮೀಸೆ ಮಾವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಗಲವಾಗಿ, ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳು ಹಿರಿದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು, ಭುಸುಗುಡುತ್ತಾ `ಆ' ಎಂದು ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡ ಸನ್ನಿವೇಶ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಆತನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೇತ ಕಳೆ!

ಆವತ್ತೇ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಮಾವನ ಜೊತೆ ನಾನು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ದಾರಿಮಧ್ಯೆ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಶುರುವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮಾವ ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಬಳಿ ಕೇಳಿದೆ- `ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಭೂತ ಬಂದಿತ್ತಾ?'

ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ- `ಅದೆಲ್ಲಾ ನಾಟಕ!'