ಪದ್ಯದ ಸ್ಥೂಲ ಅರ್ಥ ಹೀಗಿದೆ:

"

ಈ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯು (ಅಂದರೆ ಭೂಗೋಳವು) ಆದಿಶೇಷನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಿಕೆ.

ಈ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ, ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಬರೆದ ಕವಿಗಳು ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ - ವಾಲ್ಮೀಕಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೀರಪ್ಪಮೊಯಿಲಿವರೆಗೆ... (ಅಫ್‍ಕೋರ್ಸ್ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೀರಪ್ಪಮೊಯಿಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ).

ರಾಮಾಯಣದ ಬೇರೆಬೇರೆ ಆವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಕವಿಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಭಾರವಾಗಿದೆ; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಫಣಿರಾಯ ಅಂದರೆ ಆದಿಶೇಷ ತಿಣುಕುವಂತಾಗಿದೆ; ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡಲೂ ಜಾಗ (ತೆರಪು) ಇಲ್ಲದಷ್ಟು ಸಾಂದ್ರವಾಗಿ ರಾಮಾಯಣ ಕವಿಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು (= ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ) ರಾಮಾಯಣದ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಯನ್ನು ಪೇಳುವಂಥವನಾಗುತ್ತೇನೆ.

"

ಪ್ರಿಯರೇ,
ಶ್ರೀ ಜೋಶಿಯವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತೀದ್ದೇನೆ. ಕುಮಾರವ್ಯಾಸನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದ್ದ ರಾಮಾಯಣಗಳ ಸಂಖ್ಯಾಬಾಹುಳ್ಯ ತುಂಬಾ ಇದ್ದಿರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಆತ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡಲು ಸ್ಠಳವಿಲ್ಲದಂತೆ ರಾಮಾಯಣಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಕವಿಗಳನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಣಗುಕವಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಿಪನೇ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇಧು ಅಹಂಕಾರವೆಂದಲ್ಲ. ತನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಂದರೆ ತಾನು ಅಲ್ಪಕವಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸೇರುವಂತಹವನಲ್ಲ. ಅಂತಹವರನ್ನು ತಾನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನೇ? ತಾನು ಕುವರ ವ್ಯಾಸ. ಶುಕರೂಪ. ವ್ಯಾಸರ ಕುವರ. ಈ ಅಲ್ಪ ಕವಿಗಳನ್ನು ತಾನು ಕುಣಿಸಿ ನಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಬಣಗು ಕವಿಗಳು ಎಂದರೆ ಅಲ್ಪ , ಹೀನ,ಕೀಳಾದ ಕವಿಗಳು ಎಂದರ್ಥ. ತನ್ನ ಕಾಲದ ಕವಿಗಳನ್ನು ಆತ ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ., ಅಂದರೆ ಕುವರವ್ಯಾಸ ಅಹಂಕಾರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಲಗೆ ಬಳಪವ ಪಿಡಿಯದ ಒಂದು ಅಗ್ಗಳಿಕೆ ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಅಷ್ಟೆ