ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಹಿಂದೆ ಭಕ್ತಿಯ ಆಧುನಿಕ ಸ್ವರೂಪವಿದೆ. ಈ 'ಭಕ್ತಿ'ಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯೆಂದೇ ಕರೆಯಬಹುದೇ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನಗೆ ಅನುಮಾನವಿದೆ. ನೀವು ಮುರುಡೇಶ್ವರದ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಮುರುಡೇಶ್ವರದ ದೇವಸ್ಥಾನ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇಡೀ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಭೂತದ ಗುಡಿಗಳ್ಯಾವೂ ಈಗ ಗುಡಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರದ ನಂತರ ನಡೆಯುವ ಪುನರ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ ಬ್ರಹ್ಮ ಕಲಶ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅತಿಥಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅದರ ವೇದಿಕೆಯ ತನಕ ಎಲ್ಲವೂ ಹಣವಂತ ಭಕ್ತರಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಹಣವಂತರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಬಂದದ್ದು ಭಯದಿಂದ. ಅಂದರೆ ತಾವು ಗಳಿಸಿದ ಹಾದಿಯ ಕುರಿತ ಭಯ, ಗಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಕ್ತಿ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಭಾರೀ ಮೊತ್ತಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೂ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ?

ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವವರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವವರು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಳಸುವವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಒರಿಜಿನಾಲಿಟಿಗಿಂತ ನವೀಕರಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಹಳೆಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಉಳಿಸುವುದಾದರೆ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಯಾಕೆ ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಕೇಳಿದವರೂ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

-ಯಾಮಿ