ಲೈಂಗಿಕತೆ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಸೇರಿದ್ದಲ್ಲವೇ...??? ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯ ಪಡಬೇಕು...

ಕೆಲ್ವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ ಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಮೂಡಿಬರುವುದು ಸರಿಯೇ...

ಆದರೂ ಸಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಿಕೆ, ಅವಳ ಗಂಡನ(ಕುರುಡ)..ಸಂಭಂದಿಯೊಡನೆ ಸಂಧಿಸುವಾಗಿರುವ ವಿವರಣೆ , ಓದಿ ೬ ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಇನ್ನೂಕಣ್ಣಮುಂದೇ ಇದೆ... ಅವರ ಚಿತ್ರಣಗಳಿಗೆ ಸರಿಸಾಟಿ ಬೇರಿಲ್ಲ....

ಅವರಿಗೆ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಬರಬೇಕಿತ್ತು...

ವಂಶವ್ರುಕ್ಶ

ಧರ್ಮಶ್ರೀ

ದಾಟು

ಪರ್ವ

ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು...

ಆದರೆ ಈಗ ಕೊಟ್ಟರೆ... ಇವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಬಂದವರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ...ಹಾಗಾಗಿ ಬರದಿದ್ದದ್ದೇ ಒಳ್ಳೆಯದೇನೋ????

ಅವರ ನೈಜತೆ ಮತ್ತು ಯಥಾವತ್ ಚಿತ್ರಣ ಅದ್ಭುತ....

ಕಾದಂಬರಿಯೆಂದರೆ...ಅದು ಭೈರಪ್ಪ...ಎಂದೇ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ....

--ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ವೈಯುಕ್ಥಿಕವಾದದ್ದು...ಬೇರೆಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬೇರೆಯಿರಬಹುದು.....

ಬಹುಶಃ ನೀವು ಭೈರಪ್ಪನವರ "ಸಾಕ್ಷಿ" ಓದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಓದಿ ಆದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಓದಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ವಾಪಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವರ ಆಬಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿದೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು -"ಫಿಲಾಸಫಿ ಆಫ್ ಹಾದರ". ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬಹುಪಾಲು ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ವಿಷಯಗಳು ಇದ್ದೇ ಇವೆ. ಕೆಲವಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಅಷ್ಟೆ.

ಮಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತಗಾರನ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕನ್ನು ತೆರೆದು ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಹಲವು ಸಾಹಿತಿ, ಕಲಾವಿದರುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು "ಕಚ್ಚೆಹರುಕರು". ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಮಾ. ಹಿರಣ್ಣಯ್ಯನವರ ಸಂದರ್ಶನ ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತು -"ನಮಗೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಜನ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ದೂರವೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಚ್ಚೆಹರುಕರು". ಮಂದ್ರದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಮಾತುಗಳ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ -"ನಾವು ಕಲಾವಿದರನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ."

ಅಂದ ಹಾಗೆ ನೀವು ಕಂಬಾರರ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಉದಾ: ಜೋಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೇ ಹಾದರ ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಿಗೋಣ,
ಪವನಜ