(ಲೇಖನ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು ಇಲ್ಲಿ)

..................

‘ಅಳುವ ಗಂಡಸನ್ನು ನಂಬ ಬೇಡ’ ಹಾಗಂತ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ.
ಅದನ್ನು ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ
ಅದೊಂದು ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯದ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಅಳುವುದು ಗಂಡಸರ ಸ್ವಭಾವವಲ್ಲ. ಹೋರಾಡುವುದು, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಎದುರಿಸುವುದು
ಆತನ ಸಹಜ ಧರ್ಮ. ಅಳುವುದೇನಿದ್ದರೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವತ್ತು. ಗಂಡಸು ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು
ವೇಳೆ  ಆತ ಏನಾದರೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಆತ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಆತನ
ಅಳು ತೋರಿಕೆಯದು ಎನ್ನುವ ವಿವರಣೆ ‘ಅಳುವ ಗಂಡನ್ನು ನಂಬಬೇಡ’ ಎಂಬ ವಿವೇಕದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ.

ಮನಃಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಳಲಾಗದವನು ಮನಃಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಗು ಅಳು
ಎರಡೂ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿದ್ದಂತೆ. ನಾಣ್ಯದ ಒಂದು ಮುಖದ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ನಾಣ್ಯದ
ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಗುವುದು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಧರ್ಮವೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ
ಗಂಡು -ಹೆಣ್ಣೆಂಬ ಬೇಧವಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅಳುವಿಗೂ ಬೇಧವಿಲ್ಲ. ಅಳುವೂ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಧರ್ಮ
ಎನ್ನುವ ವಿವರಣೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಇದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನು? ಗಂಡಸು ಅಳಬಾರದೇ? ಅಳುವ ಗಂಡಸು ಅಪ್ರಮಾಣಿಕನೇ? ಅಳುವ
ಗಂಡಸನ್ನು ನಂಬಬಾರದು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾದ ಮಾತೇ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸತ್ಯವೇ?
ಏನನ್ನುವಿರಿ?

......................