ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅದರ ಪರ-ವಿರೋಧ ದನಿಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಚರ್ಚೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ಆದರೆ ಈ "ಪರ ಹಾಗು ವಿರೋಧ" ಎರಡೂ ಗುಂಪಿನವರ ನಡುವೆ ಒಮ್ಮತ ಮೂಡಿರುವುದು, "ಹುಸಿ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಗಾಗಿ ಬೇರೆನುಡಿಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು" ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಾಗಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಇವೆರಡನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು.

೧. "ಹೆಚ್ಚು ಕನ್ನಡ ಪದ ಬಳಸೋಣ" ಎಂದರೆ, "ಆಡು ಮಾತಿನ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು" ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂಬ ಅರ್ಥ *ಇಲ್ಲ*. ಅಂದರೆ, ಮಂಡ್ಯದವರು "ಬತ್ತೌನೆ, ಓಯ್ತೌನೆ" ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಬರಹಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಬಾರದು. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಮಂಡ್ಯದವರು "ಬಂದಯ್ತೆ" ಅಂತಲೂ, ಹವ್ಯಕರು "ಬಂಜಡ" ಅಂತಲೂ ಧಾರವಾಡದವರು "ಬಂದ್ಯದ" ಅಂತಲೂ ಬರೆಯೋಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಬಳಕೆಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಓದುವಾಗ ಮುಜುಗರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಬರಹದಲ್ಲಿ ಇಳಿಸುವಾಗ, "ಶಿಷ್ಟ" ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬಳಸಬೇಕು.

ಉದಾ: ಬಂದಯ್ತೆ, ಬಂಜಡ, ಬಂದ್ಯದ = ಬಂದಿದೆ.

೨. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಕನ್ನಡದ ಧಾತುಗಳು ಆಚೆ ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ - ಜಗಲಿ ಭಾಗವತರು ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಾಂಗ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಕುಂದಾಪುರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಧಾತುರೂಪದ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾ: ಚಣಿಲು, ಚಾಂದ್ರಾಣ. ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು.

"ಕನ್ನಡ ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಬೇರೆಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ?" ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ, ಬರೆಯುವಾಗ ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟದಂತೆ ನೀವು ಬರೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಿಮಗೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.