ತಾರೆಗಳಿಗೇಕಿಂತ ನಾಚಿಕೆ..
ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ, ಬೆರಳ
ಸಂದುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿ..
ನಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ..
ಏತಕೆ ??

ಮುದಿ ಚಂದಿರನಿಗೇಕೋ,
ಏನೋ ಹುಸಿನಗು..
ಅಣಕಿಸಿ ಅಂದಂತೆ..ಇದೆಲ್ಲಾ
ನಾ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ..
ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲವೇ.. ಮಗು..

ಅವಳ ಬೆಚ್ಚಗಿನ
ಸಾನಿಧ್ಯವ ಸವಿಯಲು ಬಿಡದೆ..
ತರಿಸುವುದು ಚಳಿ..
ಸುಳಿಸುಳಿದು ಸುಮ್ಮನೆ ಮೂಗು
ತೂರಿಸುವ ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗಿ
ತಂಗಾಳಿ..  ಮುಂದೆ ಓದಿ »

ನನ್ನ ಕವನಗಳಿಗೆ,
ಹಾಕಲು.. ಬಾರದು..
ಯಾವುದೇ ಛಂಧಸ್ಸು..

ಏಕೆಂದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿದೆ..
ಲಘು-ಗುರುಗಳಿಗೆ..
ಮೀರಿದ, ಒಂದು.. ಮನಸ್ಸು..

ಕರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ..
ನೀ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲಾ..
ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಅದೆಷ್ಟು,
ದಿನಗಳಾದವು ಎಂದೆಲ್ಲಾ,..
ಕೊರೆವವಳು..
ಎದುರು ಬಂದು ನಿಂತಾಗ..
ಇದೇಕೆ, ಹೀಗೆ
ಮಾತು ಮರೆತವಳಂತೆ,
ಮೌನವಾದಳು ??

ಪತ್ರಗಳಲೆಲ್ಲ.. ತನ್ನ
ಪದ-ಪಾಂಡಿತ್ಯವ.. ಮೆರೆದವಳು,
ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ..
ನಾ ಎದುರು ಬಂದಾಗ..
ಪದಗಳಿಗೆ ಬರವಿದ್ದಂತೆ,
ಪರದಾಡುವಳು ??

ಇವಳೇನಾ ಅವಳು.??
ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸುವವಳು.,  ಮುಂದೆ ಓದಿ »

ಮನದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದ
ಭಾವಗಳು, ಬಂದ ದಾರಿಗೆ
ಸುಂಕವಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಮರಳಿದವೇಕೆ ?

ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಗೆ.. ಬಂದ ಎಷ್ಟೋ
ಮಾತುಗಳು, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು
ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ?

ಗರಿಗೆದರಿ, ಒಳಗೊಳಗೆ ಘರ್ಜಿಸಿದ
ಆಸೆಗಳು, ಕುಯ್ ಗುಡುತ್ತ, ಬಾಲ ಮುದುರಿ
ಮೂಲೆ ಸೇರಿದ್ದೇಕೆ ?

ನಾನೆಂಬ ಶತೃವೇ ?
ನನ್ನದೇ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚು ಭರವಸೆಯೇ ?
ನನ್ನದಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ವಿರಕ್ತಿಯೇ ?  ಮುಂದೆ ಓದಿ »

ಮನಸಾರೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಮೊಳ,
ಮಲ್ಲಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು,
ಮೊರದಷ್ಟಗಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು,
ಮಡದಿಯ ಮೊಗ, ಮುಂಚೆಲ್ಲಾ..

ಈಗೀಗ, ಮುಕ್ಕಾಲು ಸಂಬಳ,
ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ, ಅವಳ ರಮಿಸಿದರೂ..
ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೂನಗೆ ನಕ್ಕು,
ಸುಮ್ಮನಾಗುವಳಲ್ಲಾ..