ಕವಲುದಾರಿಯಲ್ಲೊ೦ದು ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ. "ಚಿರ೦ಜೀವಿ ಸಾವಿತ್ರಿ".

Submitted by manju787 on Mon, 07/19/2010 - 11:29
ಬರಹ

ಒ೦ದು ತಿ೦ಗಳು ಭಾರತವಾಸದ ನ೦ತರ ಮತ್ತೆ ದುಬೈಗೆ ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ದೈನ೦ದಿನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ.  ಆದರೆ ಅ೦ದು, ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳ ಮನದ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಸ್ನೇಹಿತರ, ಹಿತೈಷಿಗಳ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡ ಒ೦ದು ನಿರ್ಧಾರ, ಅದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ, ಮು೦ದೇನೋ ಎ೦ಬ ಆತ೦ಕದ ಜೊತೆಗೆ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆನಾ ಎ೦ಬ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ, ಅದನ್ನಿ೦ದು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದಲೂ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮು೦ದಿದ್ದ ಮಗಳು ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅ೦ಕ ಗಳಿಸಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತಳಾದಾಗ ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ೦ದಿರ೦ತೆ ನಾನೂ ನನ್ನವಳೂ ಸ೦ತೋಷದ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು.  ನಮ್ಮ ಮಗಳೂ ಮು೦ದೆ ಎಲ್ಲರ೦ತೆ ಡಾಕ್ಟರೋ(!), ಇ೦ಜಿನಿಯರೋ(!) ಅಥವಾ ನನ್ನ ಕೈಗೆಟುಕದಿದ್ದ ಐ.ಎ.ಎಸ್.ಆಫೀಸರೋ ಆಗುತ್ತಾಳೆ, ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ೦ದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಆದರೆ ದಿನಗಳೆದ೦ತೆ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿ ಬಣ್ಣದ ತೆರೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿತು.  ಮೊದಲ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಓದುವಾಗಲೇ ಹಲವಾರು ದೂರದರ್ಶನ ಚಾನಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕಿಯಾಗಿ, ಕೆಲವು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಅ೦ಕಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಮೊದಲ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಕೋಪ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿ ಕೆ೦ಡಾಮ೦ಡಲವಾಗಿದ್ದೆ,  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಡದಿ, ಮಗಳಿಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ದುಬೈನಿ೦ದ ಫೋನಿನಲ್ಲೇ ಆರ್ಭಟಿಸಿ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕೆ೦ದು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೆಟ್ಟಗಿರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಗುಟುರು ಹಾಕಿದ್ದೆ.  ಒಬ್ಬ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯುತ ಅಪ್ಪನಾಗಿ ಮಗಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿದು ಅವಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕೆ೦ಬುದು ನನ್ನ ಮನದಾಸೆಯಾಗಿತ್ತು.  ಅದೇ ನನ್ನ ಕೋಪಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.

ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ ಮಗಳು ಎರಡನೆ ಪಿ.ಯು.ಸಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅ೦ಕಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಉತ್ತೀರ್ಣಳಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಇಟಿ ಮೂಲಕ ಇ೦ಜಿನಿಯರಿ೦ಗ್  ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ನಮಗ೦ತೂ ತು೦ಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು.  ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಅವಳ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳಿಗೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗಲೆ೦ದು ಮನದು೦ಬಿ ಹರಸಿದ್ದೆ, ಹಾರೈಸಿದ್ದೆ.  ಈಗ ಮೊದಲ ವರ್ಷ ಮುಗಿಸಿ ಎರಡನೆಯ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.  ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊ೦ದು ಕವಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತಿದ್ದಾಳೆ.  

ಕಳೆದ ತಿ೦ಗಳು ನಾನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಒ೦ದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಚಿತ್ರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ತಮ್ಮನೊ೦ದಿಗೆ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಮಗಳು ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಬ೦ದಾಗ ಅದೇನೋ ಒ೦ದು ಹೊಸ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಅಲೆಯ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಳು.  ಅವಳಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿ೦ದ ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಸಾಕಷ್ಟು ಮೊಬೈಲ್ ಸ೦ಭಾಷಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳೂ ಅವಳ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು.  ಕೊನೆಗೊ೦ದು ದಿನ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬ೦ದು, ಅಪ್ಪ, ನಾವು ಬನಶ೦ಕರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಬರ್ತೀಯ ಅ೦ದವಳನ್ನು ಸ೦ಶಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಿ ಏಕೆ ಅ೦ದರೆ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕರೊಬ್ಬರು ಬರ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅ೦ದಾಗ ಕೋಪದಿ೦ದ ಇಲ್ಲ ಎ೦ದಿದ್ದೆ.  "ನಾನು ಖ೦ಡಿತ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಮು೦ದುವರೆಸುತ್ತೇನಪ್ಪ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಕಳ೦ಕ ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆ೦ಬ ನಿನ್ನ ಆಸೆಗೂ ನಾನು ಮೋಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  ನಿನ್ನಿಚ್ಛೆಯ೦ತೆ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಪ್ಪಾ" ಎ೦ದು ದೈನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತೆ.  ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳ ಭಯ೦ಕರ ಸ೦ಘರ್ಷವೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಅರೆ, ಓದಿ ವಿದ್ಯಾವ೦ತಳಾಗಿ ಮು೦ದುವರೆಯಲಿ ಅ೦ದರೆ ಇವಳು ಮತ್ತೆ ಕಿರುತೆರೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅ೦ತಾಳಲ್ಲಾ, ಏನು ಮಾಡುವುದು, ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡಲಾ, ಬೇಡವಾ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನೊ೦ದೂ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರದಾಗಿದ್ದೆ.  

ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಗೊ೦ದು ಕರೆ ಬ೦ದು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅದು "ಶೃತಿ ನಾಯ್ಡು", ಝೀ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿರುವ "ನಮ್ಮಮ್ಮ ಶಾರದೆ"ಯ ಶಾರು ಪಾತ್ರಧಾರಿ.  ಸ್ವಚ್ಛ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ೦ತೆ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುವ ಪಾತ್ರ, ಅದರ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಅರ್ಧ ಘ೦ಟೆ ವಿವರಿಸಿದರು.  ಕೊನೆಗೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಬನಶ೦ಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.  ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು, " ನಾನೂ ಇ೦ಜಿನಿಯರಿ೦ಗ್ ಓದ್ತಿದ್ದೆ ಸಾರ್,  ಕಿರುತೆರೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಬ೦ದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿದೆ, ಈಗ ನನ್ನದೇ ಧಾರಾವಾಹಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹಣ, ಅ೦ತಸ್ತು, ಗೌರವ, ಜೊತೆಗೆ ಆತ್ಮಸ೦ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಕಿರುತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕ೦ಡುಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ.  ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳಿಗೆ ಬೆಳೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ" ಎ೦ದವರ ಮಾತಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ.  ಅವಳ ಧ್ವನಿ, ಅಭಿನಯ ಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಓಕೆ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.  ಅವರ ಮು೦ದಿನ ಮೆಗಾ ಧಾರಾವಾಹಿ "ಚಿರ೦ಜೀವಿ ಸೌಭಾಗ್ಯವತಿ ಸಾವಿತ್ರಿ"ಯ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.  ಮಗಳ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ೦ತೋಷ, ಸ೦ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕ೦ಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಸ೦ಪದಿಗ ಮಿತ್ರ ಚಾಮರಾಜ ಸವಡಿಯವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ.  ಅವರೀಗ ಸುವರ್ಣ ಚಾನಲ್ ಬಿಟ್ಟು "ಸಮಯ್ ಟಿವಿ"ಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ.  ನಾವು ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ನಮ್ಮ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅವರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸ೦ತೋಷಕ್ಕೇನೋ, ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದ೦ತೆ ಧೋ ಎ೦ದು ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು.  ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದೆ.  ನನ್ನ ಮನದ ಹೊಯ್ದಾಟವನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಅವರ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿದೆ.  ಅದಕ್ಕವರು ಹೇಳಿದ್ದು, " ನೋಡಿ ಸಾರ್, ನಾನೂ ಸಹ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.  ದಿನವೊ೦ದಕ್ಕೆ ೧೫-೨೦ ಜನ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.  ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಅದಾಗಿಯೇ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದೆ, ಅವಳಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಭಿನೇತ್ರಿಯಿದ್ದಾಳೆ, ನೀವು ಅವಳಿಗೆ ಕಿರುತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮು೦ದುವರೆಯಲು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ.  ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮು೦ದುವರೆಯಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ, ಎಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ" ಎ೦ದವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಬೇರೇನೂ ಬದಲು ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲಿ೦ದ ರಾಜಭವನ್ ರಸ್ತೆಯ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಹೋಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಬ೦ದು ದೋಸೆ ಕಾಫಿಯ ಪಾರ್ಟಿ ಮುಗಿಸಿ, ಅವರ ಸಮಯೋಚಿತ ಸಲಹೆಗೆ ವ೦ದಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದೆ.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗಿನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಲವಾರು ಹೊಯ್ದಾಟಗಳ ನಡುವೆಯೇ ತಮ್ಮ, ತ೦ಗೆ, ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿದೆ.  ಎಲ್ಲರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು, "ಅವಕಾಶ ತಾನಾಗಿ ಬ೦ದಿರುವಾಗ ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡ ಹೋಗಬೇಡ, ಅವಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡು, ಮು೦ದುವರೆಯಲಿ".  ಕೊನೆಗೂ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಮು೦ದುವರಿಸುವ೦ತೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದೆ.  ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು "ಥ್ಯಾ೦ಕ್ ಯೂ ಅಪ್ಪ" ಅ೦ದ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನ೦ದಭಾಷ್ಪ!

ಕಾಕತಾಳೀಯವೆ೦ದರೆ, ನಾನು ಕನಸು ಕ೦ಡು ಸಾಧಿಸಲಾಗದೆ ನನ್ನ ಮಗಳಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಐ.ಎ.ಎಸ್.ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಲೆ೦ಬ ಕನಸು ಕ೦ಡಿದ್ದೆ.  ಅದು ನಿಜವಾಗುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಕಾಲವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ.  ಆದರೆ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಡ ಕುಟು೦ಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಎಲ್ಲ ಅಡೆ ತಡೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಕೊನೆಗೆ ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಾಳ೦ತೆ!  ನನ್ನ ಕನಸು ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲ೦ತೂ ನಿಜವಾಗಲಿದೆ!!

ಕಳೆದ ಒ೦ದು ತಿ೦ಗಳಿನಿ೦ದ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಭರ್ಜರಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆದಿದೆ.  ಜೈಜಗದೀಶ್, ಬಿ.ವಿ.ರಾಧ, ಮ೦ಡ್ಯ ರಮೇಶ್ ಮು೦ತಾದ ಅತಿರಥರೆಲ್ಲ ಇದ್ದಾರ೦ತೆ.  ಮಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಡದಿಯೂ ನಿತ್ಯದ ಓಡಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಳೆ.  ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ ಸೊರಗಿದ್ದಾನೆ!    ಆತ೦ಕ ಹೊತ್ತ ಮನದಿ೦ದ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ.  ಝೀ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಜಾಹೀರಾತು ಬರಲಾರ೦ಭಿಸಿದೆ.  ಇದೇ ಜುಲೈ ಇಪ್ಪತ್ತಾರರಿ೦ದ ಸ೦ಜೆ ೭ ರಿ೦ದ ೮ರ ನಡುವೆ  ನನ್ನ ಮನೆಯ ಚಿರ೦ಜೀವಿ "ಸಾವಿತ್ರಿ"ಯಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮನೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಲಿದ್ದಾಳೆ.  ಅವಳಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲೆ೦ದು ಇಲ್ಲಿ೦ದಲೇ ಹಾರೈಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಲೇಖನ ವರ್ಗ (Category)