ಪ್ರಿಯ ವಿನಯ್,
ನಿಮ್ಮ ಆತಂಕ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೋಡಿ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆ ದಿನ ನಿತ್ಯವೂ ಬಳಸುವ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. ೭೦ ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಈ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ.
ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳು ಬೆರೆತಿವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಪದಗಳ ಸ್ವೀಕಾರ ಅಥವ ತಿರಸ್ಕಾರ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರ ಅಥವ ಕೇವಲ ಅಭಿಮಾನದ ಧೋರಣೆಯಿಂದ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಜೊತೆಗೇ ಭಾಷೆಯೊಡನೆ ಬೆರೆತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಧೋರಣೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಬೆರೆತಿವೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಷ್ಟೇ-ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಇರದ ಮಡಿವಂತಿಕೆ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಏಕಿರಬೇಕು?
ಇನ್ನೊಂದು ಕುತೂಹಲದ ಸಂಗತಿ. ಕನ್ನಡವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯೂ ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು, ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಸಫಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅದೂ ಕೂಡ ಆಯಾ ಭಾಷೆಯ ಸ್ವಂತದ್ದೇ. ಜೊತೆಗೇ ಅರ್ಥ ನಿರ್ಮಾಣದ ನಿಯಮಗಳೂ ಆಯಾ ಭಾಷೆಗೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದವು. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನಾಮಪದಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಕ್ಯಾಚ್ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಕ್ರಿಯಾಪದ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಮಪದವಾಗಿ ಹಿಡಿ ಎಂಬ ಕ್ರಿಯಾಪದ ಸೇರಿದರೇ ಅರ್ಥಪೂಣF. ಈಕರಣ ಅನ್ನುವುದು ಕನ್ನಡ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತ್ಯಯ. ನೀವು ಉದಾಹರಿಸಿರುವ ಗ್ಲೋಬೀಕರಣ ಅನ್ನುವುದು ಗ್ಲೋಬ್ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಕನ್ನಡವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ.
ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬರೆಯುವೆ.

ನಾಗಭೂಷಣ